ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಜೀವಂತ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಎಂದು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಅವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಗುರುತು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು?
ಲಂಡನ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಕಾಲೇಜಿನ ನರವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ತಂಡವೊಂದು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿತು. ನಮಗೆ ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಉಂಟಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಅವರು 'ಫಂಕ್ಷನಲ್ ಎಂಆರ್ಐ' (f-MRI) ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳಂತಹ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರು.
ಲಂಡನ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಕಾಲೇಜಿನ ನರವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ತಂಡವೊಂದು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿತು. ನಮಗೆ ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಉಂಟಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಅವರು 'ಫಂಕ್ಷನಲ್ ಎಂಆರ್ಐ' (f-MRI) ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳಂತಹ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರು.
ಅವರು ಕೆಲವು ಸರಳ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಕೆಲವು ಮಹಿಳಾ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ ಭಾಗಿದಾರರಿಗೆ ಅವರು ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಈ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳದ್ದಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ರಕ್ತಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳದ್ದಾಗಿದ್ದವು.
ಅವರು f-MRI ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಆ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೆದುಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಈ ಭಾಗೀದಾರರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ಮೆದುಳಿನ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ಸಕ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು, ಅಂದರೆ ಹತ್ತಿಕ್ಕಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆ ಸಕ್ರಿಯತೆಯು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ, ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯು ಆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿರುವ ಕೊರತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಇರುವ ನಿರಾಳತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಲೋಪದೋಷಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯವಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮವರಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯವೇ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು.
ತಾಯಂದಿರ ಈ ವಿಶೇಷ ವರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಅವರ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ರವಿಸುವ ಕೆಲವು ನರ-ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು (neuro-hormones) ಮತ್ತು ಮೆದುಳಿನ ತೃಪ್ತಿಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ (reward center) ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರಿಸೆಪ್ಟರ್ಗಳು ಅವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಕಾರಣವಿರಬೇಕೆಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಊಹಿಸಿದರು.
ಅವರು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಈ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ತಾಯಿ ಇಲಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮಾತೃ ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊರಬಂದವು. ಅಂದರೆ ಆ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳೇ ಆ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಿತ್ತು.
ಈ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರಣಯದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಅವು ಕೂಡ ಬಹುಪಾಲು ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು.
ಹಾಗಾದರೆ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ರವಿಸುವ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಆಟ ಮಾತ್ರವೇ ಮತ್ತು ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲವೇ? ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ವಿಷಯವಾಗಲಿ, ಪ್ರೇಮಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರಣಯದ ಭಾವನೆಯಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಪರಿಣಾಮವಷ್ಟೇನಾ?
ಮಾನವರಾದ ನಾವು ಈ ಮಧುರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಇವು ಕೇವಲ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಬೇಸರ ಅಥವಾ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಈ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಿದುಳು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸಂಭಾವ್ಯ ಕಾರಣವನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೆದುಳಿಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕವನ್ನು ಚುಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಬಂದ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಮನುಷ್ಯರು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣ ಜೀವಿಗಳು. ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದಲೇ ಪ್ರೇರೇಪಿತವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ 'ವಿಪಶ್ಯನಾ' ಎಂಬ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಬೌದ್ಧ ಭಿಕ್ಷುವು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯನ್ನು ತೋರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಬಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವನ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಆ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಸ್ರವಿಸವೇ? ಅಥವಾ, ಸ್ರವಿಸಿದರೂ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಆತ ಮೆಟ್ಟಿನಿಲ್ಲಬಲ್ಲನೇ?
ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನೀವೇನೂ ಬೌದ್ಧ ಭಿಕ್ಷುವಾಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕಿರುಚಾಡಿದಾಗ ನಾವು ಮುಗುಳ್ನಗಬಲ್ಲೆವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮದೇ ಸಂಗಾತಿ ನಮಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡಿದಾಗ ನಾವು ಅಷ್ಟೊಂದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸದಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇದು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಆಡುವ ಆಟವಲ್ಲ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದಿದೆ.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಕೇವಲ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳಷ್ಟೇ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆಯ ನಂತರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಘಟನೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಈ ಮೂರರ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಈ ಮೊದಲಿನ ಅನುಭವ, ನೆನಪುಗಳು, ಈ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಠ ರೂಪನೀಡುತ್ತವೆ.
ಇವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನಾವು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಹಿಂದೆ ನಡೆದಿರಬಹುದಾದ ಘಟನೆಯ ನೆನಪೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ನೆನಪು ಹಿತಕರವಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಆರಂಭಿಕ ಬೌದ್ಧರು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅದರ ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಈ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಈ ಭಾವನೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಅದರೊಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವರು ಊಹಿಸಿದರು.
ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ನರವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಬಳಿ ಇರುವಂತಹ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಸಾಧನಗಳು ಅವರ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವೀಕ್ಷಣಾಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಅವರು ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳನ್ನು 'ಚೇತಸಿಕ' ಅಂದರೆ 'ಚಿತ್ತದ ಒಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳು' ಎಂದು ಕರೆದರು.
ಆದರೆ ಈ ಬೌದ್ಧರು ಪ್ರಸ್ತುತ ಜೀವನವನ್ನು ಮೀರಿದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಂಬಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಚಲ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿ, ಆತನ ಮನಸ್ಸಿನ ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಜನಿಸಿರದ ಭ್ರೂಣದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವಂತಹ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಗೊಂಡಾಗ ಆ ಭ್ರೂಣದಿಂದ ಮರುಜನ್ಮಪಡೆಯುವ ಆತ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಅನುಭವಗಳ ಛಾಯೆಯನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಲ್ಲ.
ಹಾಗಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳು, ಅನಿಷ್ಟಗಳು, ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳು ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಿಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತವೆ ಎಂದೇ ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಅದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಇವು ಕೇವಲ ಮೆದುಳಿನ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಮೆದುಳು, ದೇಹದ ಸಾವಿನ ನಂತರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಭಾವನೆಗಳು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಈ ಮರುಜನ್ಮದ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸಂಶಯದಿಂದ ನೋಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಯಾನ್ ಸ್ಟೀವನ್ಸನ್ ಅವರಂತಹ ಆಧುನಿಕ ನರವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಸ್ಟೀವನ್ಸನ್ ಅವರು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ನೆನಪುಗಳ ಬಗೆಗೆ ಅನೇಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಆ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು, ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳು, ಅನಿಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಭಯಗಳಿಗೆ, ಅಂದರೆ phobias ಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ನೆನಪುಗಳೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪೂರಕ ಕಾರಣವಷ್ಟೇ. ಅಂದರೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಘಟನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ನಡೆಯಬಹುದಾದ ಒಂದು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೇ. ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಉಂಟಾಗಲು ಅವು ಅನಿವಾರ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೋಗಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವರ್ಷಿಸಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೇವಲ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಆಳಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ಯಾವುದೇ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸ್ರವಿಕೆಗೂ ಮೀರಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಬಲ್ಲವು. ಘಟನೆಗಳು, ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಕೇವಲ ಚೋದಕವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವೇ ನಿರ್ಧಾರಕಗಳಲ್ಲ.
ಅವರು f-MRI ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಆ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೆದುಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಈ ಭಾಗೀದಾರರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ಮೆದುಳಿನ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ಸಕ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು, ಅಂದರೆ ಹತ್ತಿಕ್ಕಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆ ಸಕ್ರಿಯತೆಯು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ, ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯು ಆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿರುವ ಕೊರತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಇರುವ ನಿರಾಳತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಲೋಪದೋಷಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯವಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮವರಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯವೇ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು.
ತಾಯಂದಿರ ಈ ವಿಶೇಷ ವರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಅವರ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ರವಿಸುವ ಕೆಲವು ನರ-ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು (neuro-hormones) ಮತ್ತು ಮೆದುಳಿನ ತೃಪ್ತಿಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ (reward center) ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರಿಸೆಪ್ಟರ್ಗಳು ಅವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಕಾರಣವಿರಬೇಕೆಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಊಹಿಸಿದರು.
ಅವರು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಈ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ತಾಯಿ ಇಲಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮಾತೃ ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊರಬಂದವು. ಅಂದರೆ ಆ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳೇ ಆ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಿತ್ತು.
ಈ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರಣಯದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಅವು ಕೂಡ ಬಹುಪಾಲು ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು.
ಹಾಗಾದರೆ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ರವಿಸುವ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಆಟ ಮಾತ್ರವೇ ಮತ್ತು ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲವೇ? ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ವಿಷಯವಾಗಲಿ, ಪ್ರೇಮಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರಣಯದ ಭಾವನೆಯಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಪರಿಣಾಮವಷ್ಟೇನಾ?
ಮಾನವರಾದ ನಾವು ಈ ಮಧುರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ನೀಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಇವು ಕೇವಲ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಬೇಸರ ಅಥವಾ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಈ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಿದುಳು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸಂಭಾವ್ಯ ಕಾರಣವನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೆದುಳಿಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕವನ್ನು ಚುಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಬಂದ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಮನುಷ್ಯರು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಈ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣ ಜೀವಿಗಳು. ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ದೈಹಿಕಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದಲೇ ಪ್ರೇರೇಪಿತವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ 'ವಿಪಶ್ಯನಾ' ಎಂಬ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಬೌದ್ಧ ಭಿಕ್ಷುವು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಯಾವುದೇ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯನ್ನು ತೋರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಬಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವನ ಮಿದುಳಿನಲ್ಲಿ ಆ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಸ್ರವಿಸವೇ? ಅಥವಾ, ಸ್ರವಿಸಿದರೂ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಆತ ಮೆಟ್ಟಿನಿಲ್ಲಬಲ್ಲನೇ?
ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನೀವೇನೂ ಬೌದ್ಧ ಭಿಕ್ಷುವಾಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಾಸ್ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕಿರುಚಾಡಿದಾಗ ನಾವು ಮುಗುಳ್ನಗಬಲ್ಲೆವು. ಆದರೆ ನಮ್ಮದೇ ಸಂಗಾತಿ ನಮಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡಿದಾಗ ನಾವು ಅಷ್ಟೊಂದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸದಿರಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇದು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಆಡುವ ಆಟವಲ್ಲ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದಿದೆ.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಕೇವಲ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳಷ್ಟೇ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆಯ ನಂತರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಘಟನೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಈ ಮೂರರ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಈ ಮೊದಲಿನ ಅನುಭವ, ನೆನಪುಗಳು, ಈ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಠ ರೂಪನೀಡುತ್ತವೆ.
ಇವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನಾವು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಹಿಂದೆ ನಡೆದಿರಬಹುದಾದ ಘಟನೆಯ ನೆನಪೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ನೆನಪು ಹಿತಕರವಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಆರಂಭಿಕ ಬೌದ್ಧರು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅದರ ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಈ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಈ ಭಾವನೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಅದರೊಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವರು ಊಹಿಸಿದರು.
ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ನರವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಬಳಿ ಇರುವಂತಹ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಸಾಧನಗಳು ಅವರ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವೀಕ್ಷಣಾಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿದರು. ಅವರು ಈ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳನ್ನು 'ಚೇತಸಿಕ' ಅಂದರೆ 'ಚಿತ್ತದ ಒಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳು' ಎಂದು ಕರೆದರು.
ಆದರೆ ಈ ಬೌದ್ಧರು ಪ್ರಸ್ತುತ ಜೀವನವನ್ನು ಮೀರಿದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಂಬಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಚಲ ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿ, ಆತನ ಮನಸ್ಸಿನ ಈ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಜನಿಸಿರದ ಭ್ರೂಣದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವಂತಹ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅವರು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಗೊಂಡಾಗ ಆ ಭ್ರೂಣದಿಂದ ಮರುಜನ್ಮಪಡೆಯುವ ಆತ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಅನುಭವಗಳ ಛಾಯೆಯನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಲ್ಲ.
ಹಾಗಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳು, ಅನಿಷ್ಟಗಳು, ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳು ಜನ್ಮ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಿಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತವೆ ಎಂದೇ ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಅದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಇವು ಕೇವಲ ಮೆದುಳಿನ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಮೆದುಳು, ದೇಹದ ಸಾವಿನ ನಂತರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಭಾವನೆಗಳು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಈ ಮರುಜನ್ಮದ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸಂಶಯದಿಂದ ನೋಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಯಾನ್ ಸ್ಟೀವನ್ಸನ್ ಅವರಂತಹ ಆಧುನಿಕ ನರವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಂಬಿದ್ದರು.
ಸ್ಟೀವನ್ಸನ್ ಅವರು ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ನೆನಪುಗಳ ಬಗೆಗೆ ಅನೇಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಆ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು, ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳು, ಅನಿಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಭಯಗಳಿಗೆ, ಅಂದರೆ phobias ಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ನೆನಪುಗಳೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪೂರಕ ಕಾರಣವಷ್ಟೇ. ಅಂದರೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಘಟನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ನಡೆಯಬಹುದಾದ ಒಂದು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೇ. ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅನಿಸಿಕೆಗಳು ಉಂಟಾಗಲು ಅವು ಅನಿವಾರ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯೋಗಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವರ್ಷಿಸಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೇವಲ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಆಳಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಇರುತ್ತವೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ಯಾವುದೇ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸ್ರವಿಕೆಗೂ ಮೀರಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಬಲ್ಲವು. ಘಟನೆಗಳು, ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಕೇವಲ ಚೋದಕವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವೇ ನಿರ್ಧಾರಕಗಳಲ್ಲ.
--------------------------------------------------------------------
ಇದು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಲು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಶನಿವಾರ, ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪೇವಾಲ್ಗಳಿಲ್ಲ, ಕ್ಲಿಕ್ಬೈಟ್ ಇಲ್ಲ - ಕೇವಲ ನೇರ ವಿನಿಮಯ: ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮದಕ್ಕೆ. ಚಂದಾದಾರರಾಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ.
© Dr. King, Swami Satyapriya 2026
No comments:
Post a Comment