ಕಳೆದ ಕೆಲವು ಸಂಚಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಗಹನವಾದ ತಾತ್ವಿಕ ಚಿಂತನೆಯ ಪಯಣವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ಋಷಿಗಳು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ನಾವು ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೆವು. ಆ ಚರ್ಚೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಭಾಗವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಾಧಾರಿತ ತರ್ಕಕ್ಕೂ ಮೀರಿದಂತೆ ಕಾಣುವ, ತುರೀಯ ಎಂಬ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸ್ಥಿತಿ.
ಆಧುನಿಕ, ತರ್ಕಬದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುರೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಊಹೆಯಂತೆ ತೋರಬಹುದು. ಅದೊಂದು ಕಾವ್ಯಮಯವಾದ, ಆದರ್ಶ, ಅವಾಸ್ತವಿಕ ಕಲ್ಪನೆಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬ ಸಂದೇಹವಾದಿಯು, "ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾರಾದರೂ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದರೇ? ಅಥವಾ ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯಷ್ಟೇನಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದು.
ಇಂದು, ನಾನು ಈ ತುರೀಯ ಸ್ಥಿತಿ ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ವಾದವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ತುರೀಯವನ್ನು ನಾವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದವರ, ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೇ ಬದುಕಿದ್ದವರ, ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲವೇ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಬದುಕಿದ್ದವರ, ಯಾವುದೇ ವೈಭವೀಕರಣವಿಲ್ಲದ, ನೈಜ ಜೀವನದ ಘಟನೆಗಳ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು.
ಆಧುನಿಕ, ತರ್ಕಬದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುರೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಊಹೆಯಂತೆ ತೋರಬಹುದು. ಅದೊಂದು ಕಾವ್ಯಮಯವಾದ, ಆದರ್ಶ, ಅವಾಸ್ತವಿಕ ಕಲ್ಪನೆಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬ ಸಂದೇಹವಾದಿಯು, "ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಯಾರಾದರೂ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದರೇ? ಅಥವಾ ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯಷ್ಟೇನಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದು.
ಇಂದು, ನಾನು ಈ ತುರೀಯ ಸ್ಥಿತಿ ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಒಂದು ವಾದವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ತುರೀಯವನ್ನು ನಾವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದವರ, ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೇ ಬದುಕಿದ್ದವರ, ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲವೇ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಬದುಕಿದ್ದವರ, ಯಾವುದೇ ವೈಭವೀಕರಣವಿಲ್ಲದ, ನೈಜ ಜೀವನದ ಘಟನೆಗಳ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು.
ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ದಕ್ಷಿಣಭಾರತದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನಾಗಲಿ, ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳನ್ನಾಗಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿದ, ಅವರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಂಡ, ಸರಳ ಜನರು ಹೇಳಿದ ಅನುಭವಗಳೇ ನನ್ನ ಆಧಾರ. ಈ ಜನರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾರ್ಥವಿರಲಿಲ್ಲ; ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಕಾರಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನನಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದವರು, ಆ ಸಂತರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದ ಕೆಲವು ವಯೋವೃದ್ಧ ಮಹಿಳೆಯರು. ಅವರಿಗೆ ಈ ಸಂತರು ಯಾರು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದರು ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂತರು ದಕ್ಷಿಣಭಾರತದ ಕರಾವಳಿಯ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿಗಂಬರರಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಉಪದೇಶ ಮಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು, ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದ ಆಹಾರವನ್ನೇ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಜನರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ಹುಚ್ಚನೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು.
ಬೀದಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಅವರನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ಸಂತರು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ತುಂಟ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಎತ್ತರದ ಮರಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಊರಿಂದ-ಊರಿಗೆ ಅಲೆದ ನಂತರ, ಅವರು ಕೊನೆಗೆ, ಇಂದಿನ ಮಹಾನಗರವಾದ ಮುಂಬೈ ಸಮೀಪದ ಕಾಡಿನೊಳಗಿನ ಒಂದು ಪಾಳುಬಿದ್ದ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗುಡಿಸಲನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು.
ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಸಮಯವನ್ನು ಆ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲೇ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹಳ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜನರು ಅವರತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಖ್ಯಾತಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು. ಜನರು ಅವರನ್ನು ಭಗವಾನ್, ದೇವಮಾನವ ಎಂದು ಕರೆಯತೊಡಗಿದರು. ಹೀಗೆ, ಗಣೇಶಪುರಿಯ ಭಗವಾನ್ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಜನ್ಮ ತಾಳಿದರು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಯುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದ. ಊರಿನ ಶ್ರೀಮಂತನ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವರ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಕದ್ದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದನು.
ಅವನು ಭಗವಾನ್ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.
ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಗೌರವ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲಿ ದಿಗಂಬರರಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಎಸೆದ ತುಂಟ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇವನೂ ಒಬ್ಬನಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದ. ಹೋಗಲು ಬೇರೆ ಸ್ಥಳವಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಜನರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಆಶ್ರಯ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಹಲವಾರು ದಶಕಗಳ ನಂತರ ನಾನು ಈ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಆಗ ಅವರು ನನಗಿಂತ ಬಹಳ ಹಿರಿಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣ ಆಚಾರ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ನನಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.
ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚನಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಭಗವಾನ್ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಈ "ಹುಚ್ಚನ" ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವರ್ತನೆಯನ್ನೂ ಗಮನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.
ಕೃಷ್ಣ ಆಚಾರ್ಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಬಹುತೇಕ ಸಮಯ ಗಾಢ ಸಮಾಧಿಯಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹಳ ವಿರಳವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೂಜುಗಾರರು ತಮ್ಮ ಪಂತಗಳಿಗೆ ಸಲಹೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರು ಹುಚ್ಚನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದವರ ಮೇಲೆ ಕೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹತ್ತಿರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಎಸೆದು ಅವರನ್ನು ಓಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ, ಎತ್ತಿದ ಬೆರಳುಗಳನ್ನೂ ಪಂತದ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಸೂಚನೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಹುಚ್ಚನ ದಿನಚರಿ ಹೇಗಿತ್ತು?
ಹುಚ್ಚನಿಗೂ, ತಿನ್ನಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ಅವನೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕರೆಗಳನ್ನು ತೀರಿಸಲೇಬೇಕು. ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿದ್ದರೇ?
ಕೃಷ್ಣ ಇದನ್ನೇ ಬಹಳ ಗಮನದಿಂದ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ಗುಡಿಸಲಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕರೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಹತ್ತಿರದ ಕೆರೆಯೊಳಗೆ ಕುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೃಷ್ಣ ಗಮನಿಸಿದ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವುದು, ನಡೆಯುವುದು, ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು, ಹಿಂದಿರುಗುವುದು, ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ, ಯಾವುದೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಲ್ಲದ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಯಾಂತ್ರಿಕ ನಿಖರತೆಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ದೇಹವೇ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಲ್ಲೋ ಬೇರೆಡೆ ನೆಲೆಸಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಳ್ಳಿಯವರು ಅವರ ಮುಂದೆ ಆಹಾರ ಇಟ್ಟಾಗ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಎದುರಿಗಿದ್ದದ್ದನ್ನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿಪ್ಪೆ ತೆಗೆಯದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ರುಚಿ, ಇಷ್ಟ-ಅನಿಷ್ಟ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ, ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೆಯೂ ಅವರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು" ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ, ಇಷ್ಟಪಡುವ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷಿಸುವ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಹಂಕಾರವೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು.
"ಈ ಮನುಷ್ಯ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹುಚ್ಚನೇ?"
ಅವನು ತನ್ನನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು.
ಕೃಷ್ಣ ಈಗ ಅಲ್ಲಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಫೋಟೋ ಇಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹಳ್ಳಿಯವರು ಅವನಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಅವನ ಜೀವನ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಕೃಷ್ಣ ಸ್ಥಳೀಯ ರೌಡಿಯೊಬ್ಬನ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ.
ಕೊನೆಗೆ, ಪೊಲೀಸರು ಆ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಯಿತು.
ಈಗ ಕೃಷ್ಣ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ.
ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ರೌಡಿಯ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.
ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಪೊಲೀಸರು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಮೊದಲೇ ಅವನು ಪರಾರಿಯಾಗಿದ್ದವನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನವರು ಯಾರೂ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ತನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಅವನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುವವರಂತೆ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
"ಏಯ್ ಮೂರ್ಖಾ! ನಿನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗು. ಯಾರೂ ನಿನಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲಾರರು. ನಿನ್ನ ಊರಿನವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ."
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೃಷ್ಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆತಂಕಗೊಂಡ.
ತನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಬಹುದೂರದ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ತನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಲಾರರೆಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಹುಚ್ಚನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!
ಬಹುಶಃ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಿದ್ರೆಯೇ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮರುದಿನ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ, ಕೃಷ್ಣನ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದ.
ಅವನು ಒಂದು ಸಂತಸದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಂದಿದ್ದ.
ಊರಿನವರಿಗೆ ಈಗ ಕೃಷ್ಣ ನಿರಪರಾಧಿ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು.
ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಇತ್ತು.
ಅವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ ಅರ್ಚಕರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು!
ಕೃಷ್ಣ ನಿತ್ಯಾನಂದರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ.
ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದ.
ಹಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ನಾನು ಈ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಆ ಊರಿನ ದೇವಾಲಯದ ಅರ್ಚಕರಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಅವರು ನಿತ್ಯಾನಂದರೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದರು.
ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಗೌರವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಬದುಕಿದಂತೆ ತಾವೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಅನಾಸಕ್ತ ಜೀವನವನ್ನೇ ನಡೆಸುವುದಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ತಮ್ಮ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕೃಷ್ಣ ಆಚಾರ್ಯರು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಸರಳ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.
ತಮ್ಮಂತೆಯೇ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ಬಡಹುಡುಗರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು.
ಇಂದು ನೀವು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೆ, ಭಗವಾನ್ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಮಾಡಿದ ಪವಾಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ವೀಡಿಯೊಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪವಾಡವೆಂದರೆ ಅದಲ್ಲ.
ನಿಜವಾದ ಪವಾಡವೆಂದರೆ, ಈ ಮಹಾತ್ಮರು ತಮ್ಮ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬರುವವರ ಬದುಕನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು.
ಅದೂ, ಯಾವುದೇ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ…
ಯಾವುದೇ ಉಪದೇಶವಿಲ್ಲದೆ…
ಯಾವುದೇ ಜಾದೂ ಇಲ್ಲದೆ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲವೂ ಅವರು ಇದ್ದ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಕೇವಲ ಯಾವುದೋ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಖ್ಯಾತ ಅಮೆರಿಕನ್ ನರವಿಜ್ಞಾನಿ ವಿ ಎಸ್ ರಾಮಚಂದ್ರನ್ ಊಹಿಸಿದಂತಹ ಯಾವುದೋ "ಟೆಂಪೋರಲ್ ಲೋಬ್ ಎಪಿಲೆಪ್ಸಿ" ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸೂಚನೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ಬಹುಶಃ, ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮವಾದ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಷ್ಟು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾವು ಹೊಂದಿರಬೇಕು.
ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಯಾರು? ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚನಾ? ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಿಜವಾದ ಯೋಗಿನಾ? ನೀವೇನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ತಿಳಿಸಿ.
ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ.
ನನಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದವರು, ಆ ಸಂತರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದ ಕೆಲವು ವಯೋವೃದ್ಧ ಮಹಿಳೆಯರು. ಅವರಿಗೆ ಈ ಸಂತರು ಯಾರು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದರು ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂತರು ದಕ್ಷಿಣಭಾರತದ ಕರಾವಳಿಯ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿಗಂಬರರಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಉಪದೇಶ ಮಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು, ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದ ಆಹಾರವನ್ನೇ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಜನರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ಹುಚ್ಚನೆಂದೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು.
ಬೀದಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಅವರನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ಸಂತರು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ತುಂಟ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಎತ್ತರದ ಮರಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹೀಗೆ ಊರಿಂದ-ಊರಿಗೆ ಅಲೆದ ನಂತರ, ಅವರು ಕೊನೆಗೆ, ಇಂದಿನ ಮಹಾನಗರವಾದ ಮುಂಬೈ ಸಮೀಪದ ಕಾಡಿನೊಳಗಿನ ಒಂದು ಪಾಳುಬಿದ್ದ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗುಡಿಸಲನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರು.
ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಸಮಯವನ್ನು ಆ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲೇ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹಳ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜನರು ಅವರತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಖ್ಯಾತಿ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು. ಜನರು ಅವರನ್ನು ಭಗವಾನ್, ದೇವಮಾನವ ಎಂದು ಕರೆಯತೊಡಗಿದರು. ಹೀಗೆ, ಗಣೇಶಪುರಿಯ ಭಗವಾನ್ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಜನ್ಮ ತಾಳಿದರು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಯುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದ. ಊರಿನ ಶ್ರೀಮಂತನ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವರ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಕದ್ದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಆರೋಪದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದನು.
ಅವನು ಭಗವಾನ್ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದನು.
ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಗೌರವ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲಿ ದಿಗಂಬರರಾಗಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಕಲ್ಲು ಎಸೆದ ತುಂಟ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇವನೂ ಒಬ್ಬನಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದ. ಹೋಗಲು ಬೇರೆ ಸ್ಥಳವಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಜನರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಆಶ್ರಯ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಹಲವಾರು ದಶಕಗಳ ನಂತರ ನಾನು ಈ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಆಗ ಅವರು ನನಗಿಂತ ಬಹಳ ಹಿರಿಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣ ಆಚಾರ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ನನಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.
ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚನಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಭಗವಾನ್ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಈ "ಹುಚ್ಚನ" ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವರ್ತನೆಯನ್ನೂ ಗಮನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.
ಕೃಷ್ಣ ಆಚಾರ್ಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಬಹುತೇಕ ಸಮಯ ಗಾಢ ಸಮಾಧಿಯಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಹಳ ವಿರಳವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೂಜುಗಾರರು ತಮ್ಮ ಪಂತಗಳಿಗೆ ಸಲಹೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರು ಹುಚ್ಚನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದವರ ಮೇಲೆ ಕೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹತ್ತಿರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಎಸೆದು ಅವರನ್ನು ಓಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ, ಎತ್ತಿದ ಬೆರಳುಗಳನ್ನೂ ಪಂತದ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಸೂಚನೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಹುಚ್ಚನ ದಿನಚರಿ ಹೇಗಿತ್ತು?
ಹುಚ್ಚನಿಗೂ, ತಿನ್ನಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ಅವನೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕರೆಗಳನ್ನು ತೀರಿಸಲೇಬೇಕು. ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿದ್ದರೇ?
ಕೃಷ್ಣ ಇದನ್ನೇ ಬಹಳ ಗಮನದಿಂದ ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ಗುಡಿಸಲಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕರೆಯನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಹತ್ತಿರದ ಕೆರೆಯೊಳಗೆ ಕುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇಹವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೃಷ್ಣ ಗಮನಿಸಿದ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವುದು, ನಡೆಯುವುದು, ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದು, ಹಿಂದಿರುಗುವುದು, ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಾಗಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ, ಯಾವುದೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಲ್ಲದ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಯಾಂತ್ರಿಕ ನಿಖರತೆಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ದೇಹವೇ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಲ್ಲೋ ಬೇರೆಡೆ ನೆಲೆಸಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಳ್ಳಿಯವರು ಅವರ ಮುಂದೆ ಆಹಾರ ಇಟ್ಟಾಗ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಎದುರಿಗಿದ್ದದ್ದನ್ನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿಪ್ಪೆ ತೆಗೆಯದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ರುಚಿ, ಇಷ್ಟ-ಅನಿಷ್ಟ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ, ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೆಯೂ ಅವರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು" ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ, ಇಷ್ಟಪಡುವ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷಿಸುವ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಹಂಕಾರವೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಯಿತು.
"ಈ ಮನುಷ್ಯ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹುಚ್ಚನೇ?"
ಅವನು ತನ್ನನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು.
ಕೃಷ್ಣ ಈಗ ಅಲ್ಲಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಫೋಟೋ ಇಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಹಳ್ಳಿಯವರು ಅವನಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಅವನ ಜೀವನ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಕೃಷ್ಣ ಸ್ಥಳೀಯ ರೌಡಿಯೊಬ್ಬನ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ.
ಕೊನೆಗೆ, ಪೊಲೀಸರು ಆ ಅಪರಾಧಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಯಿತು.
ಈಗ ಕೃಷ್ಣ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದ.
ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ರೌಡಿಯ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.
ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಪೊಲೀಸರು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಮೊದಲೇ ಅವನು ಪರಾರಿಯಾಗಿದ್ದವನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನವರು ಯಾರೂ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ತನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೂ ಅವನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುವವರಂತೆ ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
"ಏಯ್ ಮೂರ್ಖಾ! ನಿನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗು. ಯಾರೂ ನಿನಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲಾರರು. ನಿನ್ನ ಊರಿನವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ."
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೃಷ್ಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆತಂಕಗೊಂಡ.
ತನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ಬಹುದೂರದ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ತನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಲಾರರೆಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಹುಚ್ಚನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!
ಬಹುಶಃ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಿದ್ರೆಯೇ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮರುದಿನ, ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ, ಕೃಷ್ಣನ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದ.
ಅವನು ಒಂದು ಸಂತಸದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಂದಿದ್ದ.
ಊರಿನವರಿಗೆ ಈಗ ಕೃಷ್ಣ ನಿರಪರಾಧಿ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು.
ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಇತ್ತು.
ಅವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ ಅರ್ಚಕರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು!
ಕೃಷ್ಣ ನಿತ್ಯಾನಂದರಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ.
ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದ.
ಹಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ನಾನು ಈ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಆ ಊರಿನ ದೇವಾಲಯದ ಅರ್ಚಕರಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಅವರು ನಿತ್ಯಾನಂದರೊಂದಿಗಿನ ತಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದರು.
ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಗೌರವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಬದುಕಿದಂತೆ ತಾವೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಅನಾಸಕ್ತ ಜೀವನವನ್ನೇ ನಡೆಸುವುದಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ತಮ್ಮ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕೃಷ್ಣ ಆಚಾರ್ಯರು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಸರಳ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.
ತಮ್ಮಂತೆಯೇ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ಬಡಹುಡುಗರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು.
ಇಂದು ನೀವು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೆ, ಭಗವಾನ್ ನಿತ್ಯಾನಂದರ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಮಾಡಿದ ಪವಾಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ವೀಡಿಯೊಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪವಾಡವೆಂದರೆ ಅದಲ್ಲ.
ನಿಜವಾದ ಪವಾಡವೆಂದರೆ, ಈ ಮಹಾತ್ಮರು ತಮ್ಮ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬರುವವರ ಬದುಕನ್ನೇ ಹೇಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು.
ಅದೂ, ಯಾವುದೇ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ…
ಯಾವುದೇ ಉಪದೇಶವಿಲ್ಲದೆ…
ಯಾವುದೇ ಜಾದೂ ಇಲ್ಲದೆ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲವೂ ಅವರು ಇದ್ದ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಕೇವಲ ಯಾವುದೋ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಖ್ಯಾತ ಅಮೆರಿಕನ್ ನರವಿಜ್ಞಾನಿ ವಿ ಎಸ್ ರಾಮಚಂದ್ರನ್ ಊಹಿಸಿದಂತಹ ಯಾವುದೋ "ಟೆಂಪೋರಲ್ ಲೋಬ್ ಎಪಿಲೆಪ್ಸಿ" ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸೂಚನೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ಬಹುಶಃ, ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತಮವಾದ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಷ್ಟು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾವು ಹೊಂದಿರಬೇಕು.
ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯಾನಂದರು ಯಾರು? ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚನಾ? ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಿಜವಾದ ಯೋಗಿನಾ? ನೀವೇನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ತಿಳಿಸಿ.
ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ.
--------------------------------------------------------------------
ಇದು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಲು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಶನಿವಾರ, ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪೇವಾಲ್ಗಳಿಲ್ಲ, ಕ್ಲಿಕ್ಬೈಟ್ ಇಲ್ಲ - ಕೇವಲ ನೇರ ವಿನಿಮಯ: ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮದಕ್ಕೆ. ಚಂದಾದಾರರಾಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ.
© Dr. King, Swami Satyapriya 2026
No comments:
Post a Comment