గత కొన్ని ఎపిసోడ్లలో మనం అత్యంత గంభీరమైన తాత్విక ఆలోచనల ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించాము. ప్రాచీన భారతీయ ఋషులు ప్రజ్ఞ గురించి కలిగి ఉన్న దృష్టికోణాలను పరిశీలించాము. ఆ చర్చలో అత్యంత ముఖ్యమైన భాగం అనుభవంపై ఆధారపడిన సమస్త తర్కానికీ అతీతంగా కనిపించే, తురీయ అని పిలువబడే ఆశ్చర్యకరమైన మరియు మనసును విస్మయానికి గురిచేసే ప్రజ్ఞా స్థితి.
ఆధునిక, హేతుబద్ధమైన మనస్సుకు తురీయ స్థితి అనే భావన ఒక అందమైన ఊహలా అనిపించవచ్చు. అది కవితాత్మకమైన, ఆదర్శవాదమైన, వాస్తవానికి దూరమైన భావనగా కనిపించవచ్చు. అందువల్ల ఒక సంశయవాది ఇలా ప్రశ్నించవచ్చు: "నిజంగానే ఎవరైనా ఇలాంటి స్థితిలో జీవించారా? లేక ఇది ప్రాచీన మనోవిజ్ఞానానికి చెందిన ఒక కల్పిత కథ మాత్రమేనా?"
ఈ రోజు తురీయ స్థితి కేవలం కల్పన మాత్రమే కాదని సూచించే ఒక వాదనను మీ ముందుంచాలనుకుంటున్నాను. మనం తురీయను శాస్త్రీయంగా నిరూపించలేకపోవచ్చు. కానీ ఈ స్థితిలో జీవించిన వ్యక్తుల జీవితాలలో నమోదైన నిజమైన సంఘటనలను మాత్రం పరిశీలించవచ్చు. వారు శతాబ్దాల క్రితం కాదు, కేవలం కొన్ని దశాబ్దాల క్రితమే మన మధ్య జీవించారు. వారి జీవిత సంఘటనలు ఎలాంటి అతిశయోక్తి లేదా మహిమాపరిచే ప్రయత్నం లేకుండా నమోదు చేయబడ్డాయి.
ఆధునిక, హేతుబద్ధమైన మనస్సుకు తురీయ స్థితి అనే భావన ఒక అందమైన ఊహలా అనిపించవచ్చు. అది కవితాత్మకమైన, ఆదర్శవాదమైన, వాస్తవానికి దూరమైన భావనగా కనిపించవచ్చు. అందువల్ల ఒక సంశయవాది ఇలా ప్రశ్నించవచ్చు: "నిజంగానే ఎవరైనా ఇలాంటి స్థితిలో జీవించారా? లేక ఇది ప్రాచీన మనోవిజ్ఞానానికి చెందిన ఒక కల్పిత కథ మాత్రమేనా?"
ఈ రోజు తురీయ స్థితి కేవలం కల్పన మాత్రమే కాదని సూచించే ఒక వాదనను మీ ముందుంచాలనుకుంటున్నాను. మనం తురీయను శాస్త్రీయంగా నిరూపించలేకపోవచ్చు. కానీ ఈ స్థితిలో జీవించిన వ్యక్తుల జీవితాలలో నమోదైన నిజమైన సంఘటనలను మాత్రం పరిశీలించవచ్చు. వారు శతాబ్దాల క్రితం కాదు, కేవలం కొన్ని దశాబ్దాల క్రితమే మన మధ్య జీవించారు. వారి జీవిత సంఘటనలు ఎలాంటి అతిశయోక్తి లేదా మహిమాపరిచే ప్రయత్నం లేకుండా నమోదు చేయబడ్డాయి.
దీనికోసం దక్షిణ భారతదేశంలోని ప్రసిద్ధ సంతులలో ఒకరి జీవితాన్ని ఉదాహరణగా తీసుకుంటాను. నేను ఇక్కడ ఏ పుస్తకాన్నీ లేదా స్తోత్రగీతాన్నీ ఆధారంగా తీసుకోవడం లేదు. ఆయనతో కలిసి జీవించిన, ఆయనను ప్రత్యక్షంగా చూసిన సాధారణ ప్రజల అనుభవాలే నాకు ఆధారం. ఆ ప్రజలకు ఎలాంటి స్వార్థమూ లేదు. అబద్ధం చెప్పవలసిన అవసరమూ లేదు.
ఈ విషయాన్ని నాకు మొదట చెప్పినవారు ఆ సంత్ జీవించి ఉన్న కాలంలో జీవించిన కొంతమంది వృద్ధ మహిళలు. ఆయన ఎవరో వారికి తెలియదు. ఎక్కడి నుంచి వచ్చారో కూడా తెలియదు. ఆ సంత్ దక్షిణ భారత తీరప్రాంత గ్రామాలలో పూర్తిగా దిగంబరుడిగా సంచరిస్తూ ఉండేవారు.
ఆయన దాదాపు ఎవరితోనూ మాట్లాడేవారు కాదు. అందువల్ల ఉపదేశం చేయడం అనే ప్రశ్నే ఉండేది కాదు. ఆయన ఎప్పుడూ ఎవరి దగ్గరా భిక్ష అడగలేదు. కొన్నిసార్లు ప్రజలు ఆయన చెత్తబుట్టలో పడేసిన ఆహారాన్ని తింటున్నట్లు కూడా చూశారు. అందువల్ల దాదాపు అందరూ ఆయనను పిచ్చివాడిగానే భావించారు.
వీధిలోని పిల్లలు ఆయనను ఎగతాళి చేసేవారు. ఆయనపై రాళ్లు కూడా విసిరేవారు. కానీ ఆయన ఎప్పుడూ స్పందించేవారు కాదు. కొన్నిసార్లు ఆ అల్లరి పిల్లల నుండి దూరంగా ఉండడానికి ఎత్తైన చెట్లపైకి ఎక్కి అక్కడ కూర్చునేవారు.
ఇలా ఎన్నో సంవత్సరాలు గ్రామాల నుండి గ్రామాలకు తిరిగిన తరువాత, చివరకు నేటి మహానగరమైన ముంబై సమీపంలోని ఒక అడవిలో ఉన్న పాడుబడిన దేవాలయంలో స్థిరపడ్డారు. అక్కడి ఆదివాసీలు ఆయనను చూసుకున్నారు. ఆయన కోసం ఒక చిన్న గుడిసె కూడా నిర్మించారు.
ఆయన తన ఎక్కువ సమయాన్ని ఆ గుడిసెలో ధ్యానంలో గడిపేవారు. బాహ్య ప్రపంచం గురించి ఆయనకు ఏమాత్రం అవగాహనలేనట్లుగా కనిపించేది. చాలా అరుదుగా మాత్రమే ఎవరితోనైనా మాట్లాడేవారు.
కానీ క్రమంగా ప్రజలు ఆయనవైపు ఆకర్షితులవడం ప్రారంభించారు. ఆయన ఖ్యాతి వ్యాపించడం మొదలైంది. ప్రజలు ఆయనను భగవాన్—దివ్యపురుషుడు—అని పిలవడం ప్రారంభించారు. ఈ విధంగా గణేశ్పురికి చెందిన భగవాన్ నిత్యానంద ప్రసిద్ధి చెందారు.
ఆ సమయంలో కృష్ణ అనే ఒక యువ బ్రాహ్మణ బాలుడు తన గ్రామం నుండి పారిపోయి అక్కడికి చేరుకున్నాడు. తన గ్రామంలోని ధనవంతుడి దేవాలయంలోని దేవుని ఆభరణాలను దొంగిలించాడనే తప్పుడు ఆరోపణ నుండి తప్పించుకోవడానికి అతడు పారిపోయాడు.
అతనికి భగవాన్ నిత్యానంద ఆశ్రమంలో ఆశ్రయం లభించింది.
అయితే కృష్ణకు నిత్యానంద పట్ల ఏమాత్రం గౌరవం లేదు. నిజానికి, సంవత్సరాల క్రితం నిత్యానంద దిగంబరుడిగా తన గ్రామంలో తిరుగుతున్నప్పుడు ఆయనపై రాళ్లు విసిరిన అల్లరి పిల్లలలో కృష్ణ కూడా ఒకడై ఉండవచ్చు. కానీ ఇప్పుడు అతడు పూర్తిగా నిస్సహాయుడయ్యాడు. వెళ్లడానికి అతనికి ఇంకెక్కడా స్థలం లేదు. తనను వెతుకుతున్న వారినుండి తప్పించుకోవడానికి ఒక సురక్షితమైన ఆశ్రయం మాత్రమే అతనికి అవసరం.
అనేక దశాబ్దాల తరువాత నేను అదే కృష్ణను కలిశాను. అప్పటికి ఆయన నాకంటే చాలా పెద్దవారు. ఆయన దేవాలయ అర్చకుడిగా మారారు—కృష్ణ ఆచార్య. ఆయన నాకు నిత్యానంద జీవితంలోని ఎన్నో ఆసక్తికరమైన సంఘటనలను వివరించారు.
చిన్నప్పుడు కృష్ణకు నిత్యానంద ఒక పిచ్చివాడే తప్ప మరేమీ కాదని అనిపించేది. ఆదివాసీలు ఆయనను భగవాన్ అని పిలుస్తుంటే అతడు నవ్వుకునేవాడు. కానీ ఆసక్తితో ఆ "పిచ్చివాడి" ప్రతి ప్రవర్తనను గమనించడం ప్రారంభించాడు.
కృష్ణ ఆచార్య చెప్పిన ప్రకారం, నిత్యానంద దాదాపు ఎల్లప్పుడూ గాఢమైన సమాధిని పోలిన స్థితిలో ఉండేవారు. చాలా అరుదుగా మాత్రమే మాట్లాడేవారు.
అయితే ఆశ్చర్యకరంగా, జూదగాళ్లు తమ పందేల గురించి సలహా అడగడానికి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే ఆయన పిచ్చివాడిలా ప్రవర్తించేవారు. వారిపై అరిచేవారు, తిట్టేవారు, చేతికి దొరికిన వస్తువులను వారివైపు విసిరి తరిమివేయడానికి ప్రయత్నించేవారు. అయినప్పటికీ ఎవరూ దానిని పట్టించుకునేవారు కాదు. ఆయన పలికిన ప్రతి మాటను, ఆయన చూపిన ప్రతి వేళ్ల సంకేతాన్ని గెలిచే సంఖ్యలకు సూచనగా భావించేవారు.
ఈ "పిచ్చివాడి" దైనందిన జీవితం ఎలా ఉండేది?
ఒక పిచ్చివాడికైనా తినక తప్పదు. ప్రకృతి పిలుపుకు స్పందించక తప్పదు. నిత్యానంద మాత్రం దీనికి మినహాయింపా?
కృష్ణ ఈ విషయాలన్నింటినీ ఎంతో జాగ్రత్తగా గమనించేవాడు.
కృష్ణ చెప్పిన ప్రకారం, నిత్యానంద తెల్లవారుజామునే లేచి తన గుడిసె నుండి బయటకు వచ్చేవారు. ప్రకృతి పిలుపు తీర్చుకున్న తరువాత సమీపంలోని చెరువులో మెడ వరకు నీళ్లలో నిలబడేవారు. శరీరాన్ని బాగా రుద్ది శుభ్రం చేసుకోవాలనే ప్రయత్నం కూడా చేసేవారు కాదు.
ఒక విషయం కృష్ణను ప్రత్యేకంగా ఆకట్టుకుంది. నిత్యానంద లేవడం, నడవడం, చెరువులో స్నానం చేయడం, తిరిగి గుడిసెకు రావడం, లేదా ఏ పని చేసినా—అన్నీ నిద్రలో నడిచే వ్యక్తిలా జరిగేవి. వ్యక్తిగత ప్రమేయం ఏమాత్రం కనిపించేది కాదు. సంపూర్ణ ప్రశాంతతతో, యాంత్రికమైన కచ్చితత్వంతో ఆయన ప్రతి పని చేసేవారు. ఆయన శరీరం మాత్రమే స్వయంచాలకంగా పనిచేస్తున్నట్లూ, ఆయన ప్రజ్ఞ మరెక్కడో నిలిచి ఉన్నట్లూ అనిపించేది.
గ్రామస్థులు ఆయన ముందుంచిన ఆహారాన్ని కొన్నిసార్లు ఉన్నదున్నట్టుగా తినేవారు. పండ్లను తొక్క తీయకుండా కూడా తినేవారు. రుచి, ఇష్టం-అయిష్టం, సామాజిక మర్యాద—ఇవేవీ ఆయనకు ముఖ్యమైనట్లుగా కనిపించేవి కాదు. "నేను" అనే భావనతో ఏదైనా ఇష్టపడే లేదా ద్వేషించే వ్యక్తిగత అహంకారం ఆయనలో మిగలలేదేమో అనిపించేది.
ఇదంతా చూసి కృష్ణ పూర్తిగా అయోమయంలో పడ్డాడు.
"ఈ మనిషి నిజంగానే పిచ్చివాడా?"
అనే ప్రశ్నను అతడు తనను తాను మళ్లీ మళ్లీ అడుగుతూనే ఉండేవాడు.
సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
అప్పటికే కృష్ణ అక్కడి జీవితానికి పూర్తిగా అలవాటు పడ్డాడు. రహదారి పక్కన హిందూ దేవతల చిత్రాలను పెట్టుకుని కూర్చునేవాడు. గ్రామస్థులు ప్రత్యేక పూజలు చేయించుకోవడానికి అతనికి డబ్బు ఇచ్చేవారు. అలా అతని జీవితం సాగుతూ ఉండేది.
అయితే ఒక రోజు కృష్ణ ఒక స్థానిక రౌడీ చేసిన నేరానికి ప్రత్యక్ష సాక్షిగా నిలిచాడు.
చివరకు పోలీసులు ఆ నేరస్థుడిని అరెస్టు చేశారు. కృష్ణను న్యాయస్థానంలో సాక్షిగా హాజరు కావాలని పిలిచారు.
ఇప్పుడు కృష్ణ చాలా క్లిష్టమైన పరిస్థితిలో చిక్కుకున్నాడు.
అతను న్యాయస్థానానికి వెళితే, ఆ రౌడీకి చెందిన మనుషులు అతన్ని చంపివేసే ప్రమాదం ఉంది.
వెళ్లకపోతే, పోలీసులు బలవంతంగా అతన్ని తీసుకువెళ్తారు.
ఏం చేయాలో అతనికి అర్థం కాలేదు.
చివరకు కళ్లలో నీళ్లతో నిత్యానంద ముందు తన పరిస్థితిని వివరించాడు. కృష్ణ ఒకప్పుడు పరారీలో ఉన్నవాడే. అక్కడ అతనికి బంధువులూ లేరు, స్నేహితులూ లేరు. అంతేకాక, ఎప్పుడూ సమాధిలో మునిగిపోయినట్లుగా కనిపించే నిత్యానంద తనకు సహాయం చేస్తారని కూడా అతను ఊహించలేదు.
కానీ ఆశ్చర్యకరంగా నిత్యానంద అతనికి సహాయం చేశారు.
కొద్దిసేపు కళ్లుతెరిచి, నిద్రలో మాట్లాడుతున్న వ్యక్తిలా కొన్ని మాటలు చెప్పారు.
"ఓరే మూర్ఖుడా! నీ గ్రామానికి తిరిగి వెళ్లు. నీకు ఎవరూ ఏమీ చేయలేరు. నీ గ్రామంలోని వాళ్లు నిన్ను వెతుకుతున్నారు. వాళ్లు చాలా త్వరలో ఇక్కడికి చేరుకుంటారు."
ఆ మాటలు విన్న తర్వాత కృష్ణ మరింత ఆందోళన చెందాడు.
తన గ్రామానికి చాలా దూరంలో ఉన్న ఈ అడవిలో తనను ఎవరూ కనుగొనలేరని అతను అనుకున్నాడు. కానీ ఈ "పిచ్చివాడు" చెప్పింది నిజమైతే, వారు అతన్ని కనుగొనడమే కాదు, అతన్ని తిరిగి తీసుకువెళ్లడానికి కూడా వస్తున్నారు!
బహుశా ఆ రాత్రి కృష్ణకు అసలు నిద్రే పట్టలేదు.
మరుసటి రోజు నిత్యానంద చెప్పినట్టుగానే జరిగింది. కృష్ణ గ్రామానికి చెందిన ఒక వ్యక్తి అతన్ని వెతుక్కుంటూ అక్కడికి వచ్చాడు.
అతను ఒక సంతోషకరమైన వార్త తీసుకువచ్చాడు.
కృష్ణ నిర్దోషి అని ఇప్పుడు గ్రామస్థులకు తెలిసిపోయింది.
ఇంకా ఒక మంచి వార్త కూడా ఉంది.
కొత్తగా పునర్నిర్మించిన తమ గ్రామ దేవాలయానికి కృష్ణనే అర్చకుడిగా నియమించాలని వారు నిర్ణయించారు!
కృష్ణ హృదయపూర్వకంగా నిత్యానందకు కృతజ్ఞతలు తెలిపాడు.
ఆయన పాదాలపై పడి, ఆయనను తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నందుకు క్షమాపణ కోరాడు.
చాలా సంవత్సరాల తరువాత, అదే కృష్ణను అతని గ్రామ దేవాలయంలో అర్చకుడిగా నేను కలిసినప్పుడు, నిత్యానందతో తన అనుభవాలను నాకు వివరిస్తున్నారు. ఆయన మాట్లాడుతుండగా కళ్లనుంచి కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.
ఆయన పూర్తిగా మారిపోయారు.
నిత్యానంద పట్ల ఆయనకు అపారమైన భక్తి, గౌరవం ఏర్పడింది.
అంతేకాదు, తన గురువు జీవించినట్లుగానే తానూ నిజాయితీతో, నిస్వార్థంగా, అనాసక్తితో జీవించాలని సంకల్పించారు.
తన జీవితమంతా కృష్ణ ఆచార్య అత్యంత నిజాయితీతో, నిరాడంబరంగా జీవించారు.
తనలాగే ఇళ్లనుంచి పారిపోయి చిన్నచిన్న పనులు చేసుకుంటూ జీవిస్తున్న అనేక మంది పేద బాలురకు కూడా ఆయన సహాయం చేశారు.
ఈ రోజు మీరు YouTubeలో వెతికితే, భగవాన్ నిత్యానంద మహిమలు, ఆయన చేసిన అద్భుతాలు, అలౌకిక శక్తుల గురించి అనేక వీడియోలు కనిపిస్తాయి.
కానీ అవే నిజమైన అద్భుతం కాదు.
నిజమైన అద్భుతం ఏమిటంటే, ఇటువంటి మహాత్ములు తమ సన్నిధికి వచ్చిన వారి జీవితాలను ఎలా పూర్తిగా మార్చివేస్తారన్నదే.
ఏమీ మాట్లాడకుండా…
ఏ ఉపదేశమూ చేయకుండా…
ఏ విధమైన మాయాజాలమూ ప్రదర్శించకుండా.
ఇదంతా చూస్తే, ఆయన జీవించిన ఆ స్థితి కేవలం ఏదో ఒక మానసిక పరిస్థితి మాత్రమే కాదని, లేదా ప్రఖ్యాత అమెరికన్ నాడీశాస్త్రవేత్త వి. ఎస్. రామచంద్రన్ ప్రతిపాదించిన "టెంపోరల్ లోబ్ ఎపిలెప్సీ" మాత్రమే కాదని సూచించడానికి సరిపోదా?
బహుశా దీనికంటే మెరుగైన వివరణలను వెతికేంత విశాలమైన మనస్సును మనం కలిగి ఉండాలి.
మీ అభిప్రాయం ప్రకారం నిత్యానంద నిజంగా ఎవరు? ఒక పిచ్చివాడా? లేక ప్రజ్ఞ యొక్క అత్యున్నత స్థితిని చేరుకున్న నిజమైన యోగినా? మీరు ఏమనుకుంటున్నారు? మీ అభిప్రాయాన్ని తప్పకుండా వ్యాఖ్యలలో తెలియజేయండి.
మళ్లీ తదుపరి ఎపిసోడ్లో కలుద్దాం.
ఈ విషయాన్ని నాకు మొదట చెప్పినవారు ఆ సంత్ జీవించి ఉన్న కాలంలో జీవించిన కొంతమంది వృద్ధ మహిళలు. ఆయన ఎవరో వారికి తెలియదు. ఎక్కడి నుంచి వచ్చారో కూడా తెలియదు. ఆ సంత్ దక్షిణ భారత తీరప్రాంత గ్రామాలలో పూర్తిగా దిగంబరుడిగా సంచరిస్తూ ఉండేవారు.
ఆయన దాదాపు ఎవరితోనూ మాట్లాడేవారు కాదు. అందువల్ల ఉపదేశం చేయడం అనే ప్రశ్నే ఉండేది కాదు. ఆయన ఎప్పుడూ ఎవరి దగ్గరా భిక్ష అడగలేదు. కొన్నిసార్లు ప్రజలు ఆయన చెత్తబుట్టలో పడేసిన ఆహారాన్ని తింటున్నట్లు కూడా చూశారు. అందువల్ల దాదాపు అందరూ ఆయనను పిచ్చివాడిగానే భావించారు.
వీధిలోని పిల్లలు ఆయనను ఎగతాళి చేసేవారు. ఆయనపై రాళ్లు కూడా విసిరేవారు. కానీ ఆయన ఎప్పుడూ స్పందించేవారు కాదు. కొన్నిసార్లు ఆ అల్లరి పిల్లల నుండి దూరంగా ఉండడానికి ఎత్తైన చెట్లపైకి ఎక్కి అక్కడ కూర్చునేవారు.
ఇలా ఎన్నో సంవత్సరాలు గ్రామాల నుండి గ్రామాలకు తిరిగిన తరువాత, చివరకు నేటి మహానగరమైన ముంబై సమీపంలోని ఒక అడవిలో ఉన్న పాడుబడిన దేవాలయంలో స్థిరపడ్డారు. అక్కడి ఆదివాసీలు ఆయనను చూసుకున్నారు. ఆయన కోసం ఒక చిన్న గుడిసె కూడా నిర్మించారు.
ఆయన తన ఎక్కువ సమయాన్ని ఆ గుడిసెలో ధ్యానంలో గడిపేవారు. బాహ్య ప్రపంచం గురించి ఆయనకు ఏమాత్రం అవగాహనలేనట్లుగా కనిపించేది. చాలా అరుదుగా మాత్రమే ఎవరితోనైనా మాట్లాడేవారు.
కానీ క్రమంగా ప్రజలు ఆయనవైపు ఆకర్షితులవడం ప్రారంభించారు. ఆయన ఖ్యాతి వ్యాపించడం మొదలైంది. ప్రజలు ఆయనను భగవాన్—దివ్యపురుషుడు—అని పిలవడం ప్రారంభించారు. ఈ విధంగా గణేశ్పురికి చెందిన భగవాన్ నిత్యానంద ప్రసిద్ధి చెందారు.
ఆ సమయంలో కృష్ణ అనే ఒక యువ బ్రాహ్మణ బాలుడు తన గ్రామం నుండి పారిపోయి అక్కడికి చేరుకున్నాడు. తన గ్రామంలోని ధనవంతుడి దేవాలయంలోని దేవుని ఆభరణాలను దొంగిలించాడనే తప్పుడు ఆరోపణ నుండి తప్పించుకోవడానికి అతడు పారిపోయాడు.
అతనికి భగవాన్ నిత్యానంద ఆశ్రమంలో ఆశ్రయం లభించింది.
అయితే కృష్ణకు నిత్యానంద పట్ల ఏమాత్రం గౌరవం లేదు. నిజానికి, సంవత్సరాల క్రితం నిత్యానంద దిగంబరుడిగా తన గ్రామంలో తిరుగుతున్నప్పుడు ఆయనపై రాళ్లు విసిరిన అల్లరి పిల్లలలో కృష్ణ కూడా ఒకడై ఉండవచ్చు. కానీ ఇప్పుడు అతడు పూర్తిగా నిస్సహాయుడయ్యాడు. వెళ్లడానికి అతనికి ఇంకెక్కడా స్థలం లేదు. తనను వెతుకుతున్న వారినుండి తప్పించుకోవడానికి ఒక సురక్షితమైన ఆశ్రయం మాత్రమే అతనికి అవసరం.
అనేక దశాబ్దాల తరువాత నేను అదే కృష్ణను కలిశాను. అప్పటికి ఆయన నాకంటే చాలా పెద్దవారు. ఆయన దేవాలయ అర్చకుడిగా మారారు—కృష్ణ ఆచార్య. ఆయన నాకు నిత్యానంద జీవితంలోని ఎన్నో ఆసక్తికరమైన సంఘటనలను వివరించారు.
చిన్నప్పుడు కృష్ణకు నిత్యానంద ఒక పిచ్చివాడే తప్ప మరేమీ కాదని అనిపించేది. ఆదివాసీలు ఆయనను భగవాన్ అని పిలుస్తుంటే అతడు నవ్వుకునేవాడు. కానీ ఆసక్తితో ఆ "పిచ్చివాడి" ప్రతి ప్రవర్తనను గమనించడం ప్రారంభించాడు.
కృష్ణ ఆచార్య చెప్పిన ప్రకారం, నిత్యానంద దాదాపు ఎల్లప్పుడూ గాఢమైన సమాధిని పోలిన స్థితిలో ఉండేవారు. చాలా అరుదుగా మాత్రమే మాట్లాడేవారు.
అయితే ఆశ్చర్యకరంగా, జూదగాళ్లు తమ పందేల గురించి సలహా అడగడానికి వచ్చినప్పుడు మాత్రమే ఆయన పిచ్చివాడిలా ప్రవర్తించేవారు. వారిపై అరిచేవారు, తిట్టేవారు, చేతికి దొరికిన వస్తువులను వారివైపు విసిరి తరిమివేయడానికి ప్రయత్నించేవారు. అయినప్పటికీ ఎవరూ దానిని పట్టించుకునేవారు కాదు. ఆయన పలికిన ప్రతి మాటను, ఆయన చూపిన ప్రతి వేళ్ల సంకేతాన్ని గెలిచే సంఖ్యలకు సూచనగా భావించేవారు.
ఈ "పిచ్చివాడి" దైనందిన జీవితం ఎలా ఉండేది?
ఒక పిచ్చివాడికైనా తినక తప్పదు. ప్రకృతి పిలుపుకు స్పందించక తప్పదు. నిత్యానంద మాత్రం దీనికి మినహాయింపా?
కృష్ణ ఈ విషయాలన్నింటినీ ఎంతో జాగ్రత్తగా గమనించేవాడు.
కృష్ణ చెప్పిన ప్రకారం, నిత్యానంద తెల్లవారుజామునే లేచి తన గుడిసె నుండి బయటకు వచ్చేవారు. ప్రకృతి పిలుపు తీర్చుకున్న తరువాత సమీపంలోని చెరువులో మెడ వరకు నీళ్లలో నిలబడేవారు. శరీరాన్ని బాగా రుద్ది శుభ్రం చేసుకోవాలనే ప్రయత్నం కూడా చేసేవారు కాదు.
ఒక విషయం కృష్ణను ప్రత్యేకంగా ఆకట్టుకుంది. నిత్యానంద లేవడం, నడవడం, చెరువులో స్నానం చేయడం, తిరిగి గుడిసెకు రావడం, లేదా ఏ పని చేసినా—అన్నీ నిద్రలో నడిచే వ్యక్తిలా జరిగేవి. వ్యక్తిగత ప్రమేయం ఏమాత్రం కనిపించేది కాదు. సంపూర్ణ ప్రశాంతతతో, యాంత్రికమైన కచ్చితత్వంతో ఆయన ప్రతి పని చేసేవారు. ఆయన శరీరం మాత్రమే స్వయంచాలకంగా పనిచేస్తున్నట్లూ, ఆయన ప్రజ్ఞ మరెక్కడో నిలిచి ఉన్నట్లూ అనిపించేది.
గ్రామస్థులు ఆయన ముందుంచిన ఆహారాన్ని కొన్నిసార్లు ఉన్నదున్నట్టుగా తినేవారు. పండ్లను తొక్క తీయకుండా కూడా తినేవారు. రుచి, ఇష్టం-అయిష్టం, సామాజిక మర్యాద—ఇవేవీ ఆయనకు ముఖ్యమైనట్లుగా కనిపించేవి కాదు. "నేను" అనే భావనతో ఏదైనా ఇష్టపడే లేదా ద్వేషించే వ్యక్తిగత అహంకారం ఆయనలో మిగలలేదేమో అనిపించేది.
ఇదంతా చూసి కృష్ణ పూర్తిగా అయోమయంలో పడ్డాడు.
"ఈ మనిషి నిజంగానే పిచ్చివాడా?"
అనే ప్రశ్నను అతడు తనను తాను మళ్లీ మళ్లీ అడుగుతూనే ఉండేవాడు.
సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
అప్పటికే కృష్ణ అక్కడి జీవితానికి పూర్తిగా అలవాటు పడ్డాడు. రహదారి పక్కన హిందూ దేవతల చిత్రాలను పెట్టుకుని కూర్చునేవాడు. గ్రామస్థులు ప్రత్యేక పూజలు చేయించుకోవడానికి అతనికి డబ్బు ఇచ్చేవారు. అలా అతని జీవితం సాగుతూ ఉండేది.
అయితే ఒక రోజు కృష్ణ ఒక స్థానిక రౌడీ చేసిన నేరానికి ప్రత్యక్ష సాక్షిగా నిలిచాడు.
చివరకు పోలీసులు ఆ నేరస్థుడిని అరెస్టు చేశారు. కృష్ణను న్యాయస్థానంలో సాక్షిగా హాజరు కావాలని పిలిచారు.
ఇప్పుడు కృష్ణ చాలా క్లిష్టమైన పరిస్థితిలో చిక్కుకున్నాడు.
అతను న్యాయస్థానానికి వెళితే, ఆ రౌడీకి చెందిన మనుషులు అతన్ని చంపివేసే ప్రమాదం ఉంది.
వెళ్లకపోతే, పోలీసులు బలవంతంగా అతన్ని తీసుకువెళ్తారు.
ఏం చేయాలో అతనికి అర్థం కాలేదు.
చివరకు కళ్లలో నీళ్లతో నిత్యానంద ముందు తన పరిస్థితిని వివరించాడు. కృష్ణ ఒకప్పుడు పరారీలో ఉన్నవాడే. అక్కడ అతనికి బంధువులూ లేరు, స్నేహితులూ లేరు. అంతేకాక, ఎప్పుడూ సమాధిలో మునిగిపోయినట్లుగా కనిపించే నిత్యానంద తనకు సహాయం చేస్తారని కూడా అతను ఊహించలేదు.
కానీ ఆశ్చర్యకరంగా నిత్యానంద అతనికి సహాయం చేశారు.
కొద్దిసేపు కళ్లుతెరిచి, నిద్రలో మాట్లాడుతున్న వ్యక్తిలా కొన్ని మాటలు చెప్పారు.
"ఓరే మూర్ఖుడా! నీ గ్రామానికి తిరిగి వెళ్లు. నీకు ఎవరూ ఏమీ చేయలేరు. నీ గ్రామంలోని వాళ్లు నిన్ను వెతుకుతున్నారు. వాళ్లు చాలా త్వరలో ఇక్కడికి చేరుకుంటారు."
ఆ మాటలు విన్న తర్వాత కృష్ణ మరింత ఆందోళన చెందాడు.
తన గ్రామానికి చాలా దూరంలో ఉన్న ఈ అడవిలో తనను ఎవరూ కనుగొనలేరని అతను అనుకున్నాడు. కానీ ఈ "పిచ్చివాడు" చెప్పింది నిజమైతే, వారు అతన్ని కనుగొనడమే కాదు, అతన్ని తిరిగి తీసుకువెళ్లడానికి కూడా వస్తున్నారు!
బహుశా ఆ రాత్రి కృష్ణకు అసలు నిద్రే పట్టలేదు.
మరుసటి రోజు నిత్యానంద చెప్పినట్టుగానే జరిగింది. కృష్ణ గ్రామానికి చెందిన ఒక వ్యక్తి అతన్ని వెతుక్కుంటూ అక్కడికి వచ్చాడు.
అతను ఒక సంతోషకరమైన వార్త తీసుకువచ్చాడు.
కృష్ణ నిర్దోషి అని ఇప్పుడు గ్రామస్థులకు తెలిసిపోయింది.
ఇంకా ఒక మంచి వార్త కూడా ఉంది.
కొత్తగా పునర్నిర్మించిన తమ గ్రామ దేవాలయానికి కృష్ణనే అర్చకుడిగా నియమించాలని వారు నిర్ణయించారు!
కృష్ణ హృదయపూర్వకంగా నిత్యానందకు కృతజ్ఞతలు తెలిపాడు.
ఆయన పాదాలపై పడి, ఆయనను తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నందుకు క్షమాపణ కోరాడు.
చాలా సంవత్సరాల తరువాత, అదే కృష్ణను అతని గ్రామ దేవాలయంలో అర్చకుడిగా నేను కలిసినప్పుడు, నిత్యానందతో తన అనుభవాలను నాకు వివరిస్తున్నారు. ఆయన మాట్లాడుతుండగా కళ్లనుంచి కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.
ఆయన పూర్తిగా మారిపోయారు.
నిత్యానంద పట్ల ఆయనకు అపారమైన భక్తి, గౌరవం ఏర్పడింది.
అంతేకాదు, తన గురువు జీవించినట్లుగానే తానూ నిజాయితీతో, నిస్వార్థంగా, అనాసక్తితో జీవించాలని సంకల్పించారు.
తన జీవితమంతా కృష్ణ ఆచార్య అత్యంత నిజాయితీతో, నిరాడంబరంగా జీవించారు.
తనలాగే ఇళ్లనుంచి పారిపోయి చిన్నచిన్న పనులు చేసుకుంటూ జీవిస్తున్న అనేక మంది పేద బాలురకు కూడా ఆయన సహాయం చేశారు.
ఈ రోజు మీరు YouTubeలో వెతికితే, భగవాన్ నిత్యానంద మహిమలు, ఆయన చేసిన అద్భుతాలు, అలౌకిక శక్తుల గురించి అనేక వీడియోలు కనిపిస్తాయి.
కానీ అవే నిజమైన అద్భుతం కాదు.
నిజమైన అద్భుతం ఏమిటంటే, ఇటువంటి మహాత్ములు తమ సన్నిధికి వచ్చిన వారి జీవితాలను ఎలా పూర్తిగా మార్చివేస్తారన్నదే.
ఏమీ మాట్లాడకుండా…
ఏ ఉపదేశమూ చేయకుండా…
ఏ విధమైన మాయాజాలమూ ప్రదర్శించకుండా.
ఇదంతా చూస్తే, ఆయన జీవించిన ఆ స్థితి కేవలం ఏదో ఒక మానసిక పరిస్థితి మాత్రమే కాదని, లేదా ప్రఖ్యాత అమెరికన్ నాడీశాస్త్రవేత్త వి. ఎస్. రామచంద్రన్ ప్రతిపాదించిన "టెంపోరల్ లోబ్ ఎపిలెప్సీ" మాత్రమే కాదని సూచించడానికి సరిపోదా?
బహుశా దీనికంటే మెరుగైన వివరణలను వెతికేంత విశాలమైన మనస్సును మనం కలిగి ఉండాలి.
మీ అభిప్రాయం ప్రకారం నిత్యానంద నిజంగా ఎవరు? ఒక పిచ్చివాడా? లేక ప్రజ్ఞ యొక్క అత్యున్నత స్థితిని చేరుకున్న నిజమైన యోగినా? మీరు ఏమనుకుంటున్నారు? మీ అభిప్రాయాన్ని తప్పకుండా వ్యాఖ్యలలో తెలియజేయండి.
మళ్లీ తదుపరి ఎపిసోడ్లో కలుద్దాం.
--------------------------------------------------------------------
ఇది మీకు నచ్చినట్లయితే, నా వారపు పాఠకులలో చేరమని మిమ్మల్ని సాదరంగా ఆహ్వానిస్తున్నాను. ప్రతి శనివారం, నేను ఉపరితలానికి అతీతంగా, నిజంగా ముఖ్యమైన ప్రశ్నలను పరిష్కరించే ఒక లోతైన విశ్లేషణను ప్రచురిస్తాను. ఎలాంటి పేవాల్స్ లేవు, క్లిక్బైట్ లేదు—కేవలం ఒక ప్రత్యక్ష భావప్రసారం: నా మనసు నుండి మీ మనసుకు. సబ్స్క్రయిబ్ చేసుకోవడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
ఇది మీకు నచ్చినట్లయితే, నా వారపు పాఠకులలో చేరమని మిమ్మల్ని సాదరంగా ఆహ్వానిస్తున్నాను. ప్రతి శనివారం, నేను ఉపరితలానికి అతీతంగా, నిజంగా ముఖ్యమైన ప్రశ్నలను పరిష్కరించే ఒక లోతైన విశ్లేషణను ప్రచురిస్తాను. ఎలాంటి పేవాల్స్ లేవు, క్లిక్బైట్ లేదు—కేవలం ఒక ప్రత్యక్ష భావప్రసారం: నా మనసు నుండి మీ మనసుకు. సబ్స్క్రయిబ్ చేసుకోవడానికి ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.
© Dr. King, Swami Satyapriya 2026

No comments:
Post a Comment