ನಿಮಗೆ ಆ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತೇ?
ಹೌದು, ನೀವು ಊಹಿಸಿದ್ದು ಖಂಡಿತ ಸರಿ. ಅದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆರ್ಭಟಿಸುವ ಗುಡುಗಿನ ಧ್ವನಿ. ಆದರೆ ಆ ಗುಡುಗು ಕೇವಲ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ಏನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ!
ನಾನೇನೋ ಮೂರ್ಖತನದ ಅಥವಾ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನೀವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಭಾರತದ ಪ್ರಾಚೀನ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥವಾದ 'ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ' ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಬ್ದದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸಂದೇಶ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, ಆ ಉಪನಿಷತ್ತು ನಮಗೆ ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ?
ಹೌದು, ನೀವು ಊಹಿಸಿದ್ದು ಖಂಡಿತ ಸರಿ. ಅದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಆರ್ಭಟಿಸುವ ಗುಡುಗಿನ ಧ್ವನಿ. ಆದರೆ ಆ ಗುಡುಗು ಕೇವಲ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ಏನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ!
ನಾನೇನೋ ಮೂರ್ಖತನದ ಅಥವಾ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನೀವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಭಾರತದ ಪ್ರಾಚೀನ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥವಾದ 'ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ' ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಬ್ದದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸಂದೇಶ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, ಆ ಉಪನಿಷತ್ತು ನಮಗೆ ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ?
ಅದು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ, ಸಣ್ಣ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆ, ಕೇಳಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಹಾಸ್ಯಭರಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಒಳಾರ್ಥ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಂತದ್ದು.
ಆ ಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಒಮ್ಮೆ ಮೂವರು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬೋಧನೆಯನ್ನು ಅರಸುತ್ತಾ ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರಂತೆ. ಆ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ದೇವತೆ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯವನು ರಾಕ್ಷಸ. ಈ ಮೂರೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಜೀವಿಗಳು ತಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವಂತೆ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು.
ಮೊದಲು, ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು,
ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡನು. ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು:
ನಂತರ ದೇವರು, ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದರು:
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಆ ಒಂದು ಅಕ್ಷರದ ಅರ್ಥ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು:
ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು:
ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಸ್ವಭಾವತಃ ತುಂಬಾ ಜಿಪುಣರು. ಅವರ ದುರಾಶೆಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಸಾಲದು ಎಂದು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ತಮಗಿರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಅಗತ್ಯವಂತರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಲು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಈ ಮೂಲ ಗುಣಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಿ, ದೇವರು ತನಗೆ, ಉದಾರವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಲು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡನು.
ಮುಂದೆ, ದೇವತೆಯು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು,
ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿತು. ಅದಕ್ಕೂ ದೇವರು ಅದೇ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು:
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೇವರು ಕೇಳಿದರು:
ದೇವತೆಗೂ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಒಮ್ಮೆಲೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು:
ದೇವರು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು:
ಏಕೆಂದರೆ, ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ಭೋಗ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸುಖ ವಿಲಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರು. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕಾಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಹತೋಟಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ದೇವರ ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು 'ದ' ಎಂಬ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಶಿಸ್ತಿನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಲಹೆ ಎಂದು ಅವರು ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಕ್ಷಸನು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ,
ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ದೇವರು ಅವನಿಗೂ ಅದೇ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು:
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೇವರು ಕೇಳಿದರು:
ರಾಕ್ಷಸನಿಗೂ ಅದು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು:
ದೇವರು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು:
ನಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ, ರಾಕ್ಷಸರು ಸ್ವಭಾವತಃ ತುಂಬಾ ಕ್ರೂರಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಿಂಸಾವಾದಿಗಳು. ಅವರಿಗೆ ದಯೆ, ಕನಿಕರ, ಎಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ಇತರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಅವರು ದೇವರ ಆ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ಇತರರ ಮೇಲಿನ ತಮ್ಮ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ ಕಡಿವಾಣ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೆಚ್ಚು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಂದೇಶ ಎಂದು ಅವರು ಇದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು.
ಉಪನಿಷತ್ತು ಈ ಹಾಸ್ಯಭರಿತ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. — ಇಂದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ಗುಡುಗು ನಮಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂದೇಶವೂ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಹೌದು, ಮೋಡಗಳು ಗುಡುಗುವಾಗ 'ದ, ದ, ದ' ಎಂದು ಧ್ವನಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ — ಅಂದರೆ 'ದಯೆ, ದಮ, ದಾನ' — ಕರುಣೆ, ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ದಾನಧರ್ಮದ ಹಾದಿ.
ಇದನ್ನೇ ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಶ್ಲೋಕ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮ್ಮ ಇವತ್ತಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಮಾನವಸಹಜ ಗುಣಗಳ ಜೊತೆಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಭೋಗದ ಗುಣವೂ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಗುಣವೂ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅಂದು ದೇವರು ನೀಡಿದ ಈ ಮೂರೂ ಬೋಧನೆಗಳು ಇಂದಿನ ಇಡೀ ಮಾನವ ಕುಲಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ.
ನಾವು ಕೇವಲ ಬದುಕುಳಿದರೆ ಸಾಲದು, ಇತರರ ಕಡೆಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದ ಇರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಸುಖ ಭೋಗಗಳ ಬೆನ್ನುಬೀಳದೆ ಅತ್ಯಂತ ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ದುರಾಶೆಯನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡಬೇಕು ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಡಿಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಹಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಉದಾರವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.
ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಆ ಗುಡುಗು ನಮಗೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದನ್ನೇ. ಈಗ ನಿಮಗೂ ಇದರ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು ಅಲ್ಲವೇ?
ಈ ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೇನು ಅನಿಸುತ್ತದೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಬರೆದು ತಿಳಿಸಿ. ಮತ್ತೊಂದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ವಿಷಯದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ.
ಆ ಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಒಮ್ಮೆ ಮೂವರು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬೋಧನೆಯನ್ನು ಅರಸುತ್ತಾ ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರಂತೆ. ಆ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ದೇವತೆ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯವನು ರಾಕ್ಷಸ. ಈ ಮೂರೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಜೀವಿಗಳು ತಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವಂತೆ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು.
ಮೊದಲು, ಮನುಷ್ಯನು ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು,
"ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು? ನನಗೆ ಒಂದು ಬೋಧನೆ ನೀಡಿ"
ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡನು. ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು:
ನಂತರ ದೇವರು, ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದರು:
"ನಿನಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ?"
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಆ ಒಂದು ಅಕ್ಷರದ ಅರ್ಥ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು:
"ಹೌದು ಸ್ವಾಮಿ, ನನಗೆ ಖಂಡಿತ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಾನು 'ದ' ಕಾರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ 'ದ' ಎಂದರೆ 'ದಾನ'. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ಕೊಡುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದಾನ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ನನಗೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ, ಅಲ್ಲವೇ?"
ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು:
"ಹೌದು, ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ".
ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯವಿದೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಸ್ವಭಾವತಃ ತುಂಬಾ ಜಿಪುಣರು. ಅವರ ದುರಾಶೆಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಸಾಲದು ಎಂದು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ತಮಗಿರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಅಗತ್ಯವಂತರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಲು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಈ ಮೂಲ ಗುಣಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಿ, ದೇವರು ತನಗೆ, ಉದಾರವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಲು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡನು.
ಮುಂದೆ, ದೇವತೆಯು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು,
"ಸ್ವಾಮಿ, ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗುವ ಒಂದು ಬೋಧನೆ ನೀಡಿ"
ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿತು. ಅದಕ್ಕೂ ದೇವರು ಅದೇ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು:
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೇವರು ಕೇಳಿದರು:
"ನಿನಗೆ ಇದರ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಿತೇ?"
ದೇವತೆಗೂ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಒಮ್ಮೆಲೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು:
"ಹೌದು ಸ್ವಾಮಿ, ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಾನು 'ದ' ಕಾರವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ 'ದ' ಎಂದರೆ 'ದಮ'. ದಮ ಎಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹ, ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಭೋಗದ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ."
ದೇವರು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು:
"ಹೌದು, ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ".
ಏಕೆಂದರೆ, ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ಭೋಗ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸುಖ ವಿಲಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರು. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕಾಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಹತೋಟಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ದೇವರ ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು 'ದ' ಎಂಬ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಶಿಸ್ತಿನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಲಹೆ ಎಂದು ಅವರು ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಕ್ಷಸನು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ,
"ಸ್ವಾಮಿ, ನನಗೂ ಒಂದು ಬೋಧನೆ ಕೊಡಿ"
ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು. ದೇವರು ಅವನಿಗೂ ಅದೇ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು:
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೇವರು ಕೇಳಿದರು:
"ನಿನಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಅರ್ಥವಾಯಿತೇ?"
ರಾಕ್ಷಸನಿಗೂ ಅದು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು:
"ಹೌದು ಸ್ವಾಮಿ, ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಾನು 'ದ' ಕಾರದ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಇಲ್ಲಿ 'ದ' ಎಂದರೆ 'ದಯೆ', ಅಂದರೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸುವುದು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾನು ಇತರರ ಕಡೆಗೆ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರದೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ."
ದೇವರು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು:
"ಹೌದು, ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯೆ".
ನಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ, ರಾಕ್ಷಸರು ಸ್ವಭಾವತಃ ತುಂಬಾ ಕ್ರೂರಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಿಂಸಾವಾದಿಗಳು. ಅವರಿಗೆ ದಯೆ, ಕನಿಕರ, ಎಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ಇತರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಅವರು ದೇವರ ಆ ಬೋಧನೆಯನ್ನು ಇತರರ ಮೇಲಿನ ತಮ್ಮ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ ಕಡಿವಾಣ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೆಚ್ಚು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಂದೇಶ ಎಂದು ಅವರು ಇದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು.
ಉಪನಿಷತ್ತು ಈ ಹಾಸ್ಯಭರಿತ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. — ಇಂದು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ಗುಡುಗು ನಮಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಂದೇಶವೂ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಹೌದು, ಮೋಡಗಳು ಗುಡುಗುವಾಗ 'ದ, ದ, ದ' ಎಂದು ಧ್ವನಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ — ಅಂದರೆ 'ದಯೆ, ದಮ, ದಾನ' — ಕರುಣೆ, ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ದಾನಧರ್ಮದ ಹಾದಿ.
ಇದನ್ನೇ ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಶ್ಲೋಕ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
"ತತ್ ಏತತ್ ಏವ, ಏಷಾ ದೈವೀ ವಾಕ್ ಅನುವದತಿ ಸ್ತನಯಿತ್ನುಃ – ದ ದ ದ ಇತಿ – ದಾಮ್ಯತ ದತ್ತ ದಯಧ್ವಮ್ ಇತಿ"
– ಬೃಹದಾರಣ್ಯಕ ಉಪನಿಷತ್ 5.2.3.
ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮ್ಮ ಇವತ್ತಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಮಾನವಸಹಜ ಗುಣಗಳ ಜೊತೆಗೆ ದೇವತೆಗಳ ಭೋಗದ ಗುಣವೂ ಇರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಗುಣವೂ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಅಂದು ದೇವರು ನೀಡಿದ ಈ ಮೂರೂ ಬೋಧನೆಗಳು ಇಂದಿನ ಇಡೀ ಮಾನವ ಕುಲಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ.
ನಾವು ಕೇವಲ ಬದುಕುಳಿದರೆ ಸಾಲದು, ಇತರರ ಕಡೆಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಿಂದ ಇರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಸುಖ ಭೋಗಗಳ ಬೆನ್ನುಬೀಳದೆ ಅತ್ಯಂತ ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ದುರಾಶೆಯನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡಬೇಕು ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಡಿಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಹಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಉದಾರವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು.
ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಆ ಗುಡುಗು ನಮಗೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದನ್ನೇ. ಈಗ ನಿಮಗೂ ಇದರ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು ಅಲ್ಲವೇ?
ಈ ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೇನು ಅನಿಸುತ್ತದೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಬರೆದು ತಿಳಿಸಿ. ಮತ್ತೊಂದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ವಿಷಯದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ.
--------------------------------------------------------------------
ಇದು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಲು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಶನಿವಾರ, ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪೇವಾಲ್ಗಳಿಲ್ಲ, ಕ್ಲಿಕ್ಬೈಟ್ ಇಲ್ಲ - ಕೇವಲ ನೇರ ವಿನಿಮಯ: ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮದಕ್ಕೆ. ಚಂದಾದಾರರಾಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ.
ಇದು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಲು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಶನಿವಾರ, ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಮತ್ತು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪೇವಾಲ್ಗಳಿಲ್ಲ, ಕ್ಲಿಕ್ಬೈಟ್ ಇಲ್ಲ - ಕೇವಲ ನೇರ ವಿನಿಮಯ: ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮದಕ್ಕೆ. ಚಂದಾದಾರರಾಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ.
© Dr. King, Swami Satyapriya 2026
No comments:
Post a Comment